ik ben een tijgerhaai

Hé daar, ik ben de tijgerhaai! Mijn naam heb ik te danken aan de tijgerstrepen op mijn rug en de zijkant van mijn lijf. Vooral bij jonge haaien zijn deze strepen goed te zien, het vervaagt als ik ouder word. Het is een vorm van camouflage. Ik kan wel 5,5 meter lang worden. Heel soms worden mijn soortgenoten zelfs iets groter! Er zijn zelfs tijgerhaaien van negen meter gespot, gaaf hè? Mijn lichaam is grijs met wit en ik heb een korte, stompe snuit. Ik kan tot wel duizend kilo wegen. Hoe oud ik kan worden is een raadsel. Daar zijn namelijk nog niet veel cijfers over bekend. Maar mensen denken dat ik een leeftijd van ongeveer twintig jaar kan bereiken. Ik heb hele lange borstvinnen. Ze lijken een beetje op vleugels. Door deze vinnen kan ik snel zwemmen en af en toe ‘sprintjes’ trekken. Mijn hoge rugvin zorgt ervoor dat ik heel snel om mijn eigen as kan draaien. Dit helpt mij bij het jagen.

Eten zoeken doe ik meestal in de nacht. Het maakt mij niet zoveel uit hoe mijn maaltijd eruitziet. Bijna alle dieren die in mijn buurt komen eet ik op! Ik kan ontzettend hard bijten. Mijn tanden zijn zo sterk dat ik zelfs de schilden van schildpadden kan kraken. Verder vind ik vissen, zeevogels, andere haaien, inktvissen en zeehonden ook lekker! Ik ben dus echt een alleseter. In de magen van gevangen tijgerhaaien is van alles gevonden: nummerborden, geweien, delen van honden en zelfs hele autobanden. Daarom worden we ook wel eens ‘vuilnisbakken met vinnen’ genoemd.

De meeste haaien zijn helemaal niet gevaarlijk voor mensen, maar voor mij moet je toch een beetje uitkijken hoor! Na de witte haai heb ik het record van aanvallen op mensen op mijn naam staan, maar als mensen die aan het duiken of zwemmen zijn, rustig rechtop in het water staan, zullen we die met rust laten. Als ze horizontaal zwemmen denken we al gemakkelijk dat het een dier in nood is.

Het grootste deel van mijn leven ben ik in mijn eentje op zoek naar eten. Ik leef dus niet in groepen. Ik kom voor in de tropische en subtropische zeeën en heel af en toe word ik ook wel eens in de Middellandse Zee en Noordzee gespot! Eigenlijk horen wij niet thuis in de Europese zeeën, maar door klimaatverandering en overbevissing zijn we soms ook te vinden in deze zeeën. Ik zwem graag lekker diep in de oceaan. Meestal op een diepte van ongeveer 140 meter! Wij, tijgerhaaien, planten ons op een hele bijzondere manier voort. De eieren van de vrouwtjes worden namelijk in de baarmoeder van de moederhaai uitgebroed, daarna worden ze als embryo’s geboren. De moederhaai is 16 maanden zwanger en kan tot wel tachtig jongen in één keer krijgen! Veel hè?

Tekst Annika Verdam